X
تبلیغات
نیک زیست - تکامل اسب
P

شمالی که به تازگی شناسایی شده بود منتشر

کرد. توالی فسیل های اسبی که توسط مارش

کشف شده بود، نمونه مهم و برجسته‌ای از تکامل

است که در یک دودمان واحد رخ می‌دهد

  هیراکوتریوم (Hyracotherium): نخستین اکوئید،
 
هیراکوتریوم(Mya55) بوده است که یک جانور
 
کوچک جنگلی متعلق به اوایل دوره ائوسن بود و
 
هیچ شباهتی به اسب نداشت و بر روی کف پا راه
 
می رفت. ویژگی های این جانور شامل:شباهت به
 
سگ و واجد پشت کمانی، گردن کوتاه، پوزة
 
کوچک، پاهای کوتاه و دم بلند ،تغذیه از میوه‌ها و
 
برگ نرم درختان، پاهای انعطاف‌پذیر و قابل
 
چرخش،  4 انگشت روی هر پای جلویی و 3 تا روی
 
پاهای عقبی. دندان‌هایی با تاج کوتاه و 3  دندان
 
پیشین، 1 دندان نیش،4دندان آسیای کوچک و 3
 
دندان آسیای بزرگ در هر طرف از هر فک.
 
   اروهیپوس (Orohippuus): درنیمه نخست
 
ائوسن (Mya50) تغییر تدریجی از هیراکوتریوم به
 
اروهیپوس روی داد. اروهیپوس شبیه هیراکوتریوم
 
بود با این تفاوت که آخرین دندان آسیای کوچک به
 
صورت یک دندان آسیای بزرگ تغییر شکل یافته بود
 
و تاج های روی دندان نمایان تر شده بود تا قادر به
 
استفاده از مواد گیاهی سخت تر باشد. 

   اپی هیپوس (Epihippus): اپی هیپوس در

اواسط دوره ائوسن (Mya47) از اروهیپوس مشتق

شده است. باز هم آخرین دندان آسیای کوچک

شبیه آسیای بزرگ شده و به اپی هیپوس پنج

دندان آسیای بزرگ می بخشد.                                               مزو     هیپوس(mesohippus)

 در دوره ائوسن ثانویه (Mya40) ظاهر شد. اندکی

بزرگ تر از اپی هیپوس بود و شباهتی به سگ

نداشت. دارای سه انگشت روی پای جلو و عقب

بود وچهارمین انگشت پای جلو از بین رفته بود.

یکی دیگر از دندان های آسیای کوچک مشابه

آسیای بزرگ شده بود. یعنی مزوهیپوس دارای

شش دندان آسیای بزرگ و یک آسیای کوچک بود. 

 میوهیپوس(Miohippus) : تغییر حالت از مزو
 
هیپوس به میو هیپوس به صورت ناگهانی رخ داد(Mya36
). میو هیپوس تنوع زیادی در تاج دندانی نشان می دهد.
  کالوباتیپوس(Kalobatippus): این جنس به
 
درستی شناسایی نشده است (Mya25)، اما به
 
نظر می‌رسد واجد دندان هایی حد واسط
 
میوهیپوس و پاراهیپوس باشد.
 
پاراهیپوس (Parahippus) : این جنس در میوسن
 
اولیه (Mya23) ظاهر شد. پاراهیپوس اندکی
 
بزرگتراز میوهیپوس بود. هنوز واجد 3 سم بوده و
 
لیگامان ‌های قابل ارتجاع پا شروع به رشد  نموده و
 
سریعاً به یک پای قابل جهیدن تغییر یافته است.
 
پاراهیپوس تغییرات تدریجی و نوسانی را در
 
دندان‌ها نشان می‌دهد باتاجهای دندانی بلندتر و
صاف‌تر.
 

 

مری کیپوس  (Merychippus): این جنس بلندترین اسبی است که تا کنون شناخته شده و در میوسن (Mya17) پدیدار شده است. پوزه آن طویل‌تر و فک عمیق‌تر شده و چشم‌ها به طرف عقب تر حرکت کرده تا ریشه‌های دندان‌های بزرگ  این حیوان در صورت جا پیدا کنند. مری کیپوس هنوز واجد 3 سم است  اما پاهایی کاملا جهنده دارد. این حیوان به طور دائمی و ثابت بر روی نوک انگشت پا می‌ایستاده که توسط لیگامان‌های قابل ارتجاع و قوی که در زیر قوزک پا و جود داشته حمایت می‌شد. دندان‌های مری کیپوس واجد تاجهای کاملا بلند با یک لایة نازک سیمان مانند است.
nP دینوهیپوس(Dinohippus) : از اسبهای تک سمی هستند که در دوره پلیوسن (Mya12) ظهور نمودند. آنها در مورفولوژی و شکل پاها، دندان ها و جمجمه شبیه اکوئوس به نظر می‌رسند. در انتهای پلیوسن، دینوهیپوسن کاهش تدریجی را در حفرات صورت و هموار شدن دندان‌ها و سایر تغییرات تدریجی نشان داده که طی آن دینوهیپوس به آرامی به  اکوئوس تبدیل شده است.
nP اکوئوس(Equus) : اکوئوس جنس تمام اکوئینه‌های مدرن است. نخستین اکوئوس دارای بدن اسبی شکل، تک سم، ستون فقرات سخت و محکم، گردن بلند، پاهای بلند که استخوان‌ها اتصال یافته و هیچ چرخشی ندارند، بینی کشیده، پوزه قابل انعطاف و  مغز اندکی بزرگ‌تر از دینوهیپوس اولیه است. مانند دینوهیپوس، اکوئوس تک انگشتی بوده و هست و واجد لیگامان هایی است که از پیچ و تاب خوردن سم ممانعت می‌کند و دارای دندان‌هایی با تاج بلند، علفخوار با ستیغ محکم همراه با لایة سیمانی است. جنس اکوئوس احتمالا موفق ترین جنس متعلق به تک سم هاست که تا به حال زندگی کرده‌اند. 
n—  ویژگی های تکاملی فسیل اکوئیده :
nتکامل در یک خط مستقیم (Straight line) به سوی یک هدف مشخص صورت نگرفته است بلکه تکامل مثل یک درخت انشعاب یافته است بدون هیچ هدف از پیش تعیین شده‌ای.
nهیچ گرایش  مداوم حقیقی وجود ندارد. ردیابی یک خط نسبی از هیراکوتریوم تا اکئوس چندین روند آشکار را نشان می دهد: کاهش تعداد انگشتان پا،افزایش اندازه دندان های گونه ای، کشیدگی صورت و افزایش اندازه بدن. اما این گرایشات در همه دودمان های اسب مشاهده نمی شود.
nگونه جدید از طریق مکانیسم های تکاملی متفاوت ایجاد می شود. گاهی اوقات گونه ی جدید به طور ناگهانی از اجداد خود جدا می شود (مثل جدا شدن میوهیپوس از مزوهیپوس) و بنا بر این با اجداد خود زندگی می کردند. سایر گونه ها از طریق ترانسفورماسیون آناژنتیک اجداد ایجاد می شوند  (مثل ایجاد اکوئوس از دینو هیپوس).
+ نوشته شده توسط لیلا نیک فرجام در جمعه بیست و سوم بهمن 1388 و ساعت 22:56 |


Powered By
BLOGFA.COM